از دوست به یادگار ظرفی دارمکان ظرف به صد هزار کافی شاپ ندهم :)تصویر باز میشه؟ عجبا انقدر تکنولوژی پیشرفت کرده که دیگه وبلاگ نویسی با این همه تخصص ما برامون سخت شده :) این روزا وبلاگ نویسی به راحتی قدیم نیست مثلا عکستو توی هاست درست و حسابی رایگان آپلود کنی و بمونه. مثلا عکسای پست قبلی که پرید! اما هرطور هست این میراثو نگه داشتیم تاحالا :) بلاخره دیگه..بیشتر آپ کنیم؟ از بس گفتار زیاد هست و زیاده گویی بد، که کار سخت شده.

سلام :)حالُ احوال؟ :)خوبین خوشینبرخلاف میلم که خیلی منو میکشونه توی این وبلاگ و سر زدن به یکی دوتا از وبلاگای شما همسایههای عزیزو اینااا..... نوشتن اما نمیاد :))نمیدونم، شاید بخاطر اینه که میخوام حداقل اینجا یکم دست نخورده تر از اصل ماجرا باقی بمونه.. اما بلاخره برای خودم کلی ارزشمنده و کلی خاطرسشاید کمی بیشتر، کمی عمیقتر بنویسم اگه بشه. اما هرگز نمیخوام از موضوع و دلیل اصلی وجود این بلاگ فاصله بگیره :) دلیلشم که دیگه وجود نداره خبرش! :)) پس همینه که به عنوان یه گنجینه باقی مونده :) خوشحالم با یه سری خل و چل قدیمی که توی دنیای بعد از اون سالها کمتر غرق شدن و اینجور جاها رو هم هنوز سر میزنن گاهی با نام و گاهی بی نام بدون اینکه شاید منو بشناسن اینجا یه معاشرتی میکنم. هر کسی ممکنه بخونه اینجارو بلاخره ;) راستی، یه چیزی به ذهنم رسیده خیلی وقته.اون یکی نویسنده بلاگ رو یادتونه؟؟ :))) به فرض اینکه یه روزی اینجا گذرش بیوفته و ببینه که بازم یوزرنیم پسورد براش گذاشتم و بتونه چیزی بنویسه آیا جالب میشه؟ یهو به ذهنم خطور کرد :)) دیگه خیلی اسرارآمیز میشه این وبلاگ  عه این ایموجیه چه باحال بود یهو برد منو به دوران Yahoo! Messenger راستی، چرا بعد از ۶ ۷ سال باید بیاد تو خوابم بنظرتون؟ این طبیعیه اخه؟ چقدم خنده دار و عجیب شده بود :))